(765 S. K. m. 209)
Dava: Rüşvet almaktan sanıklar Arif, Ahmet, Hasan ve Cafer'in yapılan yargılamaları sonunda TCK.nun 224. maddesi gereğince ceza tayin edilmesine mahal olmadığına ve suçun unsurları oluşmadığından tüm sanıkların beraatlerine dair, (Tokat Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen, 26.9.1984 gün ve 1983/122 esas, 1984/151 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi müdahiller tarafından istenilmiş ve şartı yerine getirilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılı'ndan tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: 1969 doğumlu olup 15 yaşını doldurmayan müdahil-sanık Dursun'un kardeşi Fadime'ye tanıklıktan çekinme hakkının hatırlatılmaması ve yeminle dinlenilmesi sonuca etkili görülmemiştir.
Rüşvet, memurun görevine giren, yetkili bulunduğu konuda karşı taraflara aralarında serbest iradelerinin ürünü olan, karşılıklı rızaya dayalı bir anlaşma (rüşvet sözleşmesi) sonucunda çıkar elde etmesidir. Kendi eylemi de suç oluşturan rüşvet veren, sağladığı çıkarın yasal olmadığını bilmekte ve yasa dışı zemin içinde bulunmaktadır.
Cebri irtikap (zorla yiyicilik) suçu ise, memurun memuriyet sıfatını veya memuriyetine ait görevi kötüye kullanmak suretiyle ferdi zorlaması sonucu uğrayabileceği haksız işlemi önleyebilmek durumunda kalan ferdin ona çıkar sağlaması veya vaadetmesiyle oluşur. Fert, temin veya vaadettiği çıkarın yasa dışı olduğunu bildiği halde, memurun haksız işlemini önleme zorunluluğunu duyduğu ve manevi baskısı altında kaldığı için suçun mağduru durumundadır.
Dava konusu olaya gelince; orman muhafaza memuru olan sanıkların, tarlasına gübre atmakta olan şikayetçi sanık Dursun'a çevrede ağaç kesildiğini ileri sürerek 50.000 (ellibin) lira vermediği takdirde hakkında tutanak düzeneleyeceklerini, 100.000 (yüzbin) lira zarara uğrayacağını söyledikleri, köye giderek temin ettiği parayı, numaralarını alıp sanıklara veren müdahilin, jandarma karakoluna giderek şikayette bulunduğu, bu şikayetten önce sanıkların karakola giderek ihbarları olup olmadığını sordukları, ihbardan sonra karakol komutanını çağırması üzerine sanık Arif'in suçu inkar edip paradan bahsetmediği halde, daha sonra kaçak orman emvali gördükleri traktördeki şikayetçilerin para atarak kaçtıklarına ilişkin tutanak düzenleyerek karşı şikayette bulundukları iddia, tanık beyanları, emanete alınan para ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış olmasına göre, sanıkların eylemlerinin TCK.nun 209. maddesine uygun cebri irtikap niteliğinde bulunduğu gözetilmeden olayda uygulama yeri olmayan 224. maddesinden bahisle beraate karar verilmesi,
Sonuç: Yasaya aykırı, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğname gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, depo paralarının geri verilmesine, 6.3.1986 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy