(765 S. K. m. 59, 441, 442) (647 S. K. m. 4, 6) (1412 S. K. m. 321)
Dava: D.B. ile zina yapmaktan sanık D.G.'nin yapılan yargılaması sonunda; TCK. nun 441, 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince 900.000 lira ağır para cezasıyla mahkumiyetine, 5.000.000 lira manevi tazminatın sanıktan alınarak müdahile verilmesine dair Asliye Ceza Hakimliği'nden verilen 9.7.1991 gün ve 1991/60 E. 1991/527 K. sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan gereği düşünüldü:
Karar: Temel cezanın gerekçesiz olarak alt sınırdan tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
Yapılan Yargılamaya, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak
Sanık D.G. tarafından müdahil karısı aleyhine, olaydan önce 10.12.1990 tarihinde açılıp serbest bulunduğu, 14.3.1991 günlü duruşmada dosyası getirtilmek suretiyle anlaşılan Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/232 E. sayılı boşanma davası sonucu araştırılıp sanık tarafından haklı bir terkin mevcut olup olmadığı tesbit edilerek, sonucuna göre TCK. nun 442. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının düşünülmesi gerektiği gözetilmeden, noksan soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, Uygulamaya göre de;
Sanık vekili 9.7.1991 tarihli dilekçesinde, TCK. nun 59 ve 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanmasını talep ettiği halde, bu hususlarda olumlu yada olumsuz bir karar verilmesi,
Sonuç: Yasaya aykırı, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden CMUK.nun 321. maddesi gereğince hükmün tebliğname hilafına BOZULMASINA, 1. numaralı bozmanın uygulamaya ilişkin oluşu nedeniyle CMUK. nun 325. maddesi uyarınca, hükmü temyiz etmeyen sanık D.B.'ye teşmiline, 05.03.1992 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy