(213 S. K. m. 344, Ek m. 11) (4811 S. K. m. 14)
Dava: 213 Sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanık Abdullah Kurt'un yapılan yargılanması sonunda: Beraatına dair Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.9.2001 gün ve 2001/152 Esas, 2001/211 Karar Sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan hazine vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 16.7.2002 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: 213 Sayılı Yasanın ek 11. maddesinde; 1.1.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 Sayılı Yasanın 18. maddesi ile yapılan değişiklikle yalnızca vergi aslının tarhiyat öncesi uzlaşmaya konu olabileceği, vergi ziyaı cezasının ise, uzlaşılan vergi tutarına göre düzeltilebileceği kabul edilmişken 14.8.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4444 Sayılı Yasanın 7. maddesi ve ek geçici 23. maddesiyle yapılan değişiklikle 1.1.1999-14.8.1999 tarihleri arasındaki vergilendirme döneminde Vergi Usul Kanununun 344. maddesinin 3. fıkrası uyarınca vergi ziyaı cezası kesilmesi halinde vergi aslı tarhiyat öncesi uzlaşmaya konu olabilecek ancak vergi ziyaı cezası için uzlaşma yapılamayacak aynı maddenin 2. fıkrasına göre de vergi ziyaı cezası kesilen tarhiyatlarda vergi aslı yanında vergi ziyaı cezası da tarhiyat öncesi uzlaşmaya konu olabilecektir.
Dava konusu olayda sanığın 22.1.1999 tarihli sahte faturayı kullanması ve bu fiile bağlı olarak 1999 yılı için Katma Değer Vergisi açısından vergi ziyaı tespit edilerek 213 Sayılı Yasanın 344. maddesi uyarınca vergi ziyaı cezası kesildiği anlaşılmasına göre tarhiyat öncesi uzlaşma yapılmasının yasal yönden mümkün olmadığı yapılması halinde uzlaşmaya cezayı etkileyecek sonuç bağlanamayacağı, 14.12.2000 gün ve 2000-07 sayılı uzlaşma tutanağı içeriğine göre vergi ziyaı cezası üzerinde uzlaşılmadığı gözetilmeden deliller toplanıp değerlendirilerek hüküm tesisi gerekirken tarhiyat öncesi uzlaşma sağlandığından bahisle beraat kararı verilmesi, yasaya aykırı ise de;
Yüklenen suçun niteliği ve işlendiği tarih itibariyle 27.2.2003 gün ve 25033 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 4811 Sayılı Vergi Barışı Kanununun 14. maddesi gereğince yeniden takdir ve değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı CMUK. nun 321 nci maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.02.2004 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy