(743 S. K. m. 2, 648)
Dava: Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım davası sonunda, Yerel Mahkemece verilen karar yasal süre içerisinde taraf vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmekle; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dosya içeriğine, toplanan delillere ve özellikle paya bağlantılı olarak davacı tarafından satın alınan dava konusu yer, ikinci keşifte gösterilmiş ve saptanmış bulunduğuna; böyle bir durumda, talep dışı hüküm kurulduğundan söz edilemeyeceğine göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.
Davacının temyizine gelince; gerçekten, "11776" m2.lik kayden "tarla" niteliğinde bulunan 87 ana kadastro parselinin önceki maliklerince özel parselasyona tabi tutulduğu, içinden yolların geçirildiği; daha sonra, belli özel parsellerin değişik orandaki paylarla bağlantı kurularak satıldığı ve satın alanlara teslim ile onların istifadesine terkedilerek yapılaşmaya başlanıldığı; her türlü altyapı ve belediye hizmetlerinden yararlandırma olgusunun da gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, özel parselasyon sonucu ortaya çıkan kullanma biçiminin, uyuşmazlığın çözümünde gözardı edilemeyeceği kuşkusuzdur. Esasen, davanın yanları da özel parselasyona değer verilerek uyuşmazlığın çözümünde birleşmişler; ancak, özel parsellerin aidiyeti bakımından ihtilafa düşmüşlerdir.
Bilindiği gibi, ortak mülkiyete konu taşınmazın değinilen biçimde özel parselasyona göre kullanılması yönünden oluşmuş ve paydaşlarınca da benimsenmiş bir anlaşma varsa; bu anlaşmaya kullanım biçimine uygun olarak hareket edilmesi zarureti doğar. Aksi hal anlaşmaya aykırı davranış; hakları ihlal edilen paydaş yada paydaşlara dava açabilme ve anlaşmaya uygun hareket edilmesini talep edebilme olanağını sağlar.
Somut olayda; yanların, paylarına bağlantılı olarak birer adet özel parseli satın alıp edinmelerine karşın; davalının 44 ve 45 sayılı iki adet özel parseli kapsayacak şekilde yapılanmağa başladığı, bunlardan 44 nolu özel parselin davacının payına tekabül eden yer olduğu saptanmıştır. Öyle ise, kendi payının tek bir özel parsele karşılık tutulduğunu bilen yada bilmesi gereken davalıyı, inşaatını komşu özel parsele taşırmasında iyiniyetli olarak kabul etmek mümkün değildir. İyiniyetli bulunmıyan bina levazım sahibi yararına da temlik koşullarının gerçekleşebileceği söylenemez.
Kaldı ki, açıklanan konumdaki taşınmazlar yönünden İmar Yasası ile getirilen düzenlemeler karşısında hükmende olsa pay temliki yoluna gidilemez.
Bu itibarla, yukarıda belirtilen ilke ve olgular gözetilmek suretiyle elatmanın önlenmesine ve davalı tarafından yaptırılmakta olan inşaatın davacıya ait 44 nolu özel parsele taşan kısmının yıkılmasına karar verilmesi gerekirken; pay temliki sonucunu doğuracak şekilde hüküm kurulması doğru değildir.
Sonuç: Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün değinilen nedenlerden ötürü HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.01.1992 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy