(634 S. K. m. 16, 19)
Dava: Davacı tarafından, davalı aleyhine açılan davada, Mahkemece verilen karar süresinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Davacı, 38 parsel sayılı taşınmazdaki 7 nolu bağımsız bölümün maliki olduğunu, davalı şirket tarafından konteyner yerleştirilerek, binanın cephesine yansıtıcılar konulduğunu, kablolar çekilerek apartmanın çatısına antenler yerleştirildiğini, bu sistemlerin kat malikleri kurulu kararı alınmadan monte edildiğini, cihazların kurulmasından sonra sağlığının da bozulduğunu ileri sürüp elatmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesini istemiştir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre, davacının 38 parsel sayılı taşınmazda 7 nolu bağımsız bölüm maliki olduğu, 7.6.1999 tarihinde davalı şirket ile yapılan taahhütname başlığı altındaki belgede bağımsız bölüm maliklerinden biri hariç diğerlerinin davalı şirketin dava konusu bahçe, çatı ve binanın önyüzü ve duvarları gibi ortak yerlere konteyner ve ekipmanlarını kurmak üzere muvafakat ettikleri, davacının bağımsız bölümü içinde davacının değil, Zehra E.'ın muvafakat bildiriminde bulunduğu, daha sonra 16.6.1999 tarihinde yapılan davacının da iştirak ettiği kat malikleri kurulunda yöneticiye davalı şirket ile kira sözleşmesi yapmak üzere yetki verildiği, bu yetkiye dayanarak davalı şirket ile yönetimin 17.6.1999 başlangıç tarihli 5 yıllık kira sözleşmesi yaptığı, yukarıda değinilen ortak yerler üzerine tesislerin inşa edildiği sabittir.
Esasen bu yönde taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur. Hemen belirtmek gerekir ki, 634 sayılı kat mülkiyeti kanununun 16. maddesi uyarınca kat malikleri ana gayrimenkulün bütün ortak yerlerine arsa payları oranında ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar. Aynı kanunun 2814 sayılı yasa ile değişik 19.maddesinin 2. fıkrasına göre ise, ortak yerlerde değişiklik yapılabilmesi için tüm kat maliklerinin rızasının bulunması gerekir.
Oysa söz konusu tesislerin yapılması için tüm kat maliklerinin rızasının bulunup bulunmadığı yönünde yeterli araştırma yapılmamış, taahhütnamede ve kat malikleri toplantısında alınan kararlarda ismi bulunan kişilerin kat maliklerinin yetkili temsilcileri olup, olmadıkları açıklığa kavuşturulmamıştır.
Öte yandan, Elektrik Mühendisi bilirkişinin davacının sıhhi yönden uğrayabileceği zarar ve karşılaşabileceği tehlike hakkında rapor vermeye yetkisi bulunmamaktadır.
Hal böyle olunca, öncelikle kat mülkiyeti yasasının 16 ve 19. maddeleri uyarınca gerekli araştırmanın yapılması, tüm kat maliklerinin dava konusu tesislerin yapılmasına muvafakatlerinin bulunmaması halinde davanın kabul edilmesi, tüm maliklerin bu yönde ittifaklarının bulunması halinde ise, baz istasyonunun sağlığa ne gibi zararının bulunduğunun konunun uzmanı 3. bilirkişiden rapor alınarak saptanması, sağlığa esaslı bir zararın bulunduğunun tespiti halinde davacı muvafakatname ve kira sözleşmesi ile bağlı sayılamayacağından davanın kabul edilmesi, aksi halde reddi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsizdir.
Sonuç: Tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 11.6.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy