Tebliğname No: 6 - 2010/330844
MAHKEMESİ : Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ: 29/04/2010
NUMARASI: 2009/714 (E) ve 2010/459 (K)
SUÇ: Hırsızlık
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- Mağdurun soruşturma evresindeki 27.07.2009 tarihli ifadesi ile 27.07.2009 tarihli tutanak içeriğinden, sanığın, olay günü mağdura ait olan ve kalıp işleri bittikten sonra boş arsaya istiflenen suça konu kalıp inşaat demirlerini çaldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK.nun 141/1 maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı yasanın 142/1-b maddesi gereğince uygulama yapılması,
2- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının, 5237 Sayılı TCK.nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilip edilmediği ile suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemeye kanaat gelip gelmediği hususlarının değerlendirilmesi gerektiği ve adli sicil kaydındaki sabıkasının da ertelemeye engel teşkil etmediği gözetilmeden ve ayrıca 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sırasında; duruşmadaki tutum ve davranışları ile geçmişi olumlu olarak değerlendirildiği halde “ Sanığın ilerde bir daha suç işlemeyeceği hususunda mahkememize olumlu kanaat gelmediğinden ” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmolunan cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,
3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 esas ve 2009/13 karar sayılı kararında belirtildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararın esas alınması, manevi zararın bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, mağdurun 29.04.2010 tarihli oturumdaki beyanından suçtan kaynaklanan zararının tazmin edildiğinin ve sanığın adli sicil kaydında yer alan sabıkasının hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil etmediğinin anlaşılması ve ayrıca sanığın dosyaya yansıyan hal ve davranışları olumlu kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanması karşısında; “Sanığın ilerde bir daha suç işlemeyeceği hususunda mahkememize olumlu kanaat gelmediğinden ” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle gerekçede çelişkiye neden olunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.