MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanığın yokluğunda verilen 28.02.2013 tarihli gerekçeli karar, mahkemece ilk sorgusunun yapıldığı sırada 19.07.2012 tarihli celsede bildirmiş olduğu adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca 21.05.2013 tarihinde tebliğ olunmuş ise de; sanığın sonrasında 11.02.2013 tarihli yakalama emrinin infazı nedeniyle savunmasının alındığı sırada bildirmiş olduğu adrese, bu adresin sanığın bilinen en son adresi olduğundan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre tebligatın yapılması gerekirken yapılmadığının anlaşılması karşısında, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 21.05.2013 tarihinde yapılan tebliğ işlemi geçerli olmayacağından, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu 05.06.2013 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek ve süresinde olmadığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine dair 07.06.2013 tarih, 168-158 sayılı ek karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;
Tekerrüre esas alınan 2000/175-119 E.K sayılı Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin ilamının, gerekçeli kararda 200/175-119 E.K olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.