MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanığın 31.07.2013 günlü temyiz isteminin mahkemenin 17.06.2013 günlü temyiz isteminin reddi kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen hükümde temyiz süresinin “tefhimden” itibaren başlayacağının belirtilmesiyle yetinilmesi yerine “hükmün tefhim veya tebliğden” itibaren başlayacağı belirtilerek sanığın yanıltıldığı ve 26.03.2013 tarihinde tefhim edilen kararı yasal bir haftalık süreden sonra 14.06.2013 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilip, temyiz isteminin süre yönünden reddine dair 17.06.2013 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede,
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 08/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.