MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Gerekçeli kararın sanığın en son duruşmada bildirdiği adrese tebliğ edildiği, iade gelmesi üzerine sanığın ikamet ettiği adresin tespit edilemediği, sanığın bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesine göre MERNİS adresi bilinen en son adres kabul edilerek MERNİS adresine tebliğ yapılması gerektiği gözetilmeden ilanen tebligat yapıldığının anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine hükmü süresinde temyiz ettiği belirlenerek, temyiz isteminin reddine dair 19/01/2015 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;
Sanığın, müştekiye ait park halindeki kapı ve camları kilitli aracın camını kırarak, araç içerisinden dizüstü bilgisayar çaldığı olayda, eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu halde, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması, yasa maddelerinde öngörülen ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden bozma sebebi yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 31/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.