MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen 20.01.2015 tarihli mahkûmiyet kararının katılan sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.05.2015 gün ve 2015/9841-10382 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesinden sonra, mahkemesince 30.06.2015 tarihli karar ile bozmaya direnilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.05.2016 gün, 2-795/231 sayılı ilamı ile direnme kararındaki gerekçelere göre yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğundan, Özel Daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni hükmün doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulu tarafından ele alınması mümkün olmadığından dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 21.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.