MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanığın yokluğunda verilen 09/05/2014 tarihli hükmün, duruşmada bildirdiği adrese tebliğ edildiği, sanığın gerekçeli kararın tebliğ edildiği 11/07/2014 tarihinde tedavi gördüğü hastanede bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın bildirdiği adrese yapılan gerekçeli karar tebliği geçersiz olduğundan, sanığın dilekçelerindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 09/09/2014 tarihli, 2014/61 E. – 2014/433 K. sayılı temyiz isteminin süreden redddine dair ek karar kaldırılarak ve 16/09/2014 tarihli, 2014/61 E. – 2014/433 K. sayılı 09/09/2014 tarihli ek kararın ortadan kaldırılarak ve eski hale getirme talebinin kabulüne yönelik ek kararın yok hükmünde bulunduğu ve sanığın öğrenme üzerine temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy