MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın 28/01/2014 havale tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Osmaniye 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/01/2014 tarih ve 2012/258 esas -2013/612 karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği,
Sanığın yokluğunda verilen 03/10/2013 tarihli kararın, sanığın sorgusunda bildirdiği adrese tebligat çıkarılmadan, ...Mahallesi, 10510 ...No:64 ..../Osmaniye olan MERNİS adresine tebligat çıkarıldığı, sanığın bu adrete bulunmaması üzerine Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre muhtara tebligat yapıldığı ve tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, 28/01/2014 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre; şikayetçinin kolluktaki ifadesinde; saat 18.00 sıralarında belediye karşısında bulunan dolmuş durağının yanında bulunduğu sırada daha önceden tanıdığı sanığın yanına geldiğini ve bir müddet sohbet ettiklerini, daha sonra sanığın bir yeri aramak maksadıyla telefonu kendisinden istediğini, kendisinin de telefonu verdiğini, sanığın görüşme yaptığı sırada şikayetçinin yanından uzaklaşarak gittiğini, sanığın da kolluktaki ifadesinde; saat 18.00'de dolmuş durağında karşılaştıklarını belirttiğinin ve suç tarihinde kış saati saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 17.44'de başladığının anlaşılması karşısında; eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın tekerrüre esas alınan Dörtyol 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/12/2010 tarihli, 2010/306 Esas ve 2010/446 Karar sayılı, 11/02/2011 tarihinde kesinleşen mahkumiyetine konu suçun TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253.maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaştırma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının ve sanık hakkında hırsızlık suçundan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53.maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de; sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 01/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.