Karşılıksız yararlanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin Ankara 10 Asliye Ceza Mahkemesinin 16/09/2014 tarih 282-590 sayılı kararın, sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 09/11/2015 gün, 15623-20147 sayılı ilam ile Düzeltilerek onanmasına karar verilip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.03.2016 gün, 2016/181810 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesine eklenen 2. ve 3. fıkralar uyarınca yapılan incelemede;
Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde tayin olunan hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine karar verildiği sanık hakkında mükerrirlik uygulanması koşullarının oluşmadığı yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,
Dairemizin 09/11/2015 gün, 2015/15623- 2015/20147 sayılı ilamında, sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükme yönelik düzeltilerek onama hükmünün KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;
Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nun 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;
Sanığın, tekerrüre esas alınan Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30/01/2013 tarih ve 501-50 karar sayılı ilamı ile verilen 1500 TL adli para cezasının ,miktarı itibariyle 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı Kanun'un 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olamayacağı gözetilmeden 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm kısmından “Sanığın sabıka kaydının 4C sırasında kayıtlı Mahkememize ait 2012/501 esas 2013/50 karar sayılı dosyada sabıkalı olmakla, TCK'nın 58/6 maddesi uyarınca sanık mükerrir konumunda olmakla İNFAZIN MÜKERRİRLERE ÖZGÜ REJİME GÖRE ÇEKTİRİLMESİNE, AYRICA CEZANIN İNFAZINDAN SONRA DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİ UYGULANMASINA” ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.