MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2016 gün, 2016/950 Esas ve 2016/436 Karar sayılı kararıyla, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığına karar verilmesi karşısında, tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, karar başlığında ve hüküm fıkralarında işyeri dokunulmazlığını bozma yerine konut dokunulmazlığını bozma yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.
1-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
2-Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sanığın müştekinin iş yerine, arka kısmında bulunan küçük pencerenin ağaç kısmını kırıp demir korkuluğu yerinden sökmek suretiyle girerek 850 TL, 100-150 TL civarında bozuk para ve 400 paket sigara çaldığı, yakalandığında çaldığı sigaraları metruk bir binadaki kanepe içerisine sakladığını söyleyerek yakalama tutanağına göre 310 paket sigaranın gösterdiği yerde bulunarak müştekiye iade edildiği, sanığın üzerinden çıkan 605 TL'nin de görevlilerce müştekiye teslim edildiği, sanığın kısa kararın açıklandığı 30/12/2013 tarihli duruşmada “müştekinin zararı varsa karşılamaya hazır olduğunu” söylediğinin anlaşılması karşısında; öncelikle hırsızlık suçu yönünden soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle müştekiye kısmi iadeye muvafakatinin olup olmadığı sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulanması, ayrıca sanığa gerektiğinde ödeme yeri de belirlenmek suretiyle makul bir süre içerisinde zararı tazmin etme imkanı sağlanıp sonucuna göre mala zarar verme suçu yönünden ve müştekinin kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza göstermemesi halinde hırsızlık suçu yönünden, sanık hakkında TCK'nın 168/2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.