MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanık müdafiinin sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,
Sanığın 04/02/2013 tarihli duruşmada müdafii talebinin olmadığını ve savunmasını kendisinin yapacağını belirttiği gibi 5271 sayılı CMK'nın 150/2-3. maddesi gereğince de sanığa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı, kararın Dairemizin 04/10/2017 tarihli, 2015/6470 E., 2017/946 K. sayılı ilamı üzerine sanığa tebliğ edildiği, ancak sanığın kararı temyiz etmediği, bu nedenle müdafiinin hükmü temyize yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2-Sanık vasisi ve o yer Cumhuriyet savcısının sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 04/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.