Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 119/1-c, 142/1-b, 143/1, 35/2, 151/1, 52/2 ve 62/1 (üç kez) maddeleri gereğince 1 yıl 5 ay 15 gün hapis, 2.000,00 Türk lirası adli para ve 1 yıl 8 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/05/2017 tarihli ve 2014/458 esas, 2017/410 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/01/2018 gün ve 12634/2017 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/01/2018 gün ve 2018/5650 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Dosya kapsamına göre,
1) Sanığın üzerine atılı 31/05/2005 tarihinde işlenen suçlardan cezalandırılması talebiyle Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının 17/06/2005 tarihli iddianamesiyle kamu davasının açıldığı, sanığa yüklenen suçun 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 aylık kesintili zamanaşımı süresine bağlı olduğu, suç tarihinden itibaren karar tarihine kadar bu sürenin dolmuş olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında dava zamanaşımının dolmuş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,
2) Her ne kadar 5237 sayılı Kanun'un 142/4. maddesinde ''Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.'' şeklindeki düzenlemeye yer verilmiş olsa da, somut olayda mala zarar verme suçunun işlendiği tarihte anılan hükmün yürürlükte bulunmadığı, mala zarar verme suçunun mağduru olan ...'ın yargılama aşamasında 01/10/2015 havale tarihli dilekçesiyle sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi sebebiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmasında, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, sanığın, yanında açık kimliği tespit edilemeyen ... ... isimli bir şahısla birlikte mağdura ait evin sağlam ve muhkem nitelikteki pimapen pencere ve panjurlarını kırıp hırsızlık amacıyla içeriye girdikten sonra bir şey alamadan kaçmaları şeklindeki eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı Kanun’un (102/3 ve 104/2.maddeleri gereğince 15 yıllık kesintili zamanaşımına tabi) 493/1, 62, 522 maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan TCK’nın 142/1-b, 143, 35/2 ve 62, yine aynı Kanun’un 116/4, 119/1-c ve 62. maddeleri ile suç tarihi itibariyle soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan mala zarar verme suçunu da oluşturduğu, ancak müştekinin şikâyetinden vazgeçmesi nedeniyle mala zarar verme suçundan mahkûmiyete karar verilemeyeceği gözetilerek, öngörülen hapis cezalarının alt ve üst sınırları bakımından anılan Kanun’un 7/2, 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddeleri ışığında; 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmemesi, alt sınırdan uzaklaşılarak uygulama yapılması halinde ise lehe kanun değerlendirmesi sırasında temel cezanın başlangıcının kararda denetime olanak sağlayacak şekilde gösterilmesinin gerekeceği hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.