Karşılıksız yararlanma suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 163/3 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine dair İSTANBUL ANADOLU 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/11/2013 tarihli ve 2012/747 esas, 2013/724 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip hükümlü vekilinin memnu hakların iadesine yönelik talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 03/05/2018 tarihli ve 2012/747 esas, 2013/724 sayılı ek sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 29/04/2019 gün ve 94660652-105-34-15443-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/05/2019 gün ve 2019/47777 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Yasaklanmış hakların geri verilmesine ilişkin karara dayanak teşkil eden 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu 13/A maddesinde yer alan, ''5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla, a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması, b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekir.'' şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, memnu hakların iadesi kararı verilebilmesi için infazın tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık sürenin geçmiş olmasının gerekmesi karşısında, hükümlünün mahkûm olduğu 10 ay erteli hapis cezasının 26/05/2015 tarihinde infaz edildiği cihetle, yasaklanmış hakların bulunmadığına ilişkin kararın verildiği 03/05/2018 tarihinde 3 yıllık sürenin dolmadığı anlaşılmış ise de, sanık hakkındaki mahkûmiyet kararında herhangi bir hak yoksunluğu yer almasa da, sanığın mahkûmiyetin doğal neticesi olarak yasaklanan hakların geri verilmesi talebinde bulunulabileceği ve hakkındaki adlî sicil arşiv kaydının bulunmasının yasaklanmış hak kavramına dahil olduğu, mahkemesince yapılacak değerlendirmede sanığın daha sonra yeni bir suç işleyip işlemediği incelenerek, hayatını iyi hâlli olarak sürdürdüğü hususunda kanaate ulaşılması durumunda yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Hükümlü hakkında İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2013 tarihli ve 2012/747 E., 2013/724 K. sayılı karşılıksız yararlanma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 163/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca mahkûmiyete hükmedildiği ve temyiz edilmeyen bu hükmün kesinleştiği, bilahare hükümlü müdafiinin 02.05.2018 tarihli dilekçesi ile memnu hakların iadesini talep etmesi nedeniyle İSTANBUL ANADOLU 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2018 tarihli ek kararı ile “Mahkememiz kararında herhangi bir hak yoksunluğu bulunmadığından hükümlü vekilinin memnu hakların iadesi talebinin reddine,” karar verildiği anlaşılmış ise de; suç tarihinin 14.04.2009 olduğu da nazara alındığında atılı suçun suç tarihi itibariyle elektrik enerjisi hırsızlığına ilişkin olması nedeniyle suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa'nın geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca mahkemesince değerlendirme yapılması gerekeceği, her ne kadar 03.05.2018 tarihli ek kararda 6352 sayılı Yasa ile yapılan değişikliklerin değerlendirilmiş olduğu belirtilmişse de; “katılan kurumun normal tarifeye göre vergili ve cezasız gerçek zararının bilirkişiye hesaplatılarak bu zarar miktarı hükümlüye bildirilip mahkemece belirlenecek makul süre içerisinde zararı gidermesi halinde 6352 sayılı Kanun'un geçici 2/2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair hükümlüye usulüne uygun ihtar yapılmadığı; dosya içerisinde yer alan 15.05.2013 tarihli katılan kurum yazısına göre hükümlünün kurumun belirlediği zarar miktarı olan 708,11 TL’yi 12 eşit taksitte olmak üzere ödemeye başladığı ve 6 taksidi ödediği, yine dosya kapsamında aldırılan 11.11.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda bildirilen zarar miktarının 341,23 TL olduğu ve buna göre de sanığın ödediği miktarın bilirkişi tarafından hesaplanan zararı karşıladığı anlaşılmakla; karşılıksız yararlanma olarak 5237 sayılı Yasa'nın 163/3. maddesi kapsamına alınan suçun, 6352 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinden önce işlenmiş olması ve dosya kapsamına göre zararı tazmin ettiği anlaşılan hükümlü hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekeceği hususu da belirlenmiş olup, bu yönden anılan İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2013 tarihli ve 2012/747 E., 2013/724 K. sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 01/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.