MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık hakkında temel ceza belirlenirken, sanığın sabıka kaydında geçmiş hükümlülüklerinin bulunması, şartlarının varlığı halinde tekerrür uygulamasında dikkate alınabilecek bir husus olup, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan temel cezanın belirlenmesi ölçütleri arasında bulunmadığından alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kullanılamayacak olmakla birlikte, sanık hakkında ayrıca “Suçun vasıf ve önemi, işleniş şekli, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ve suç işleme eğilimi” gözönünde tutularak yasal ve yeterli gerekçe ile teşdiden hüküm kurulmuş olması nedeniyle bu husus sonuca etkili görülmemiş; dosya kapsamından, 04/12/2015 günü devriye görevi yapan görevlilerin durumundan şüphelenmeleri üzerine sanığa arka cebinde bulunan 2 adet cep telefonunun kime ait olduğunu sordukları, sanığın kendisine ait olduğunu söylediği, sanıktan cep telefonlarını açması istendiğinde şifrelerini bilmediğini söylediği, telefon görevlilerce açılıp rehberden telefonun müştekiye ait olduğunun anlaşılması üzerine müştekiye tesliminin yapıldığı ve böylece sanık tarafından gerçekleştirilen herhangi bir rızai iadenin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması ve anılan Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesindeki düzenleme karşısında; sanığın adli sicil kaydında yer alan Manavgat 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/565 E., 2011/332 K. sayılı ilamına konu, TCK'nun 191/1. maddesi uyarınca kullanmak için uyarıcı madde kabul etmek ve bulundurmak suçundan aldığı mahkumiyet hükmü yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp, sonucuna göre sanık hakkında ilgili ilamın tekerrüre esas alınıp alınamayacağı hususunun ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.