MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın 21/04/2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu anlaşılmakla, mahkemenin 22/04/2016 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek; sanığın yokluğunda verilen kararın, öncelikle sanığın kovuşturma aşamasında ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi bulunmaksızın tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre 29/02/2016 tarihinde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olması karşısında, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine sunduğu 21/04/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Hükümden sonra 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.