MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Temyiz isteminin reddi
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h ve 62. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 19/12/2018 tarihli ve 2018/437 Esas, 2018/779 Karar sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 27/11/2019 tarihli ve 2019/107 Esas, 2019/2554 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlü tarafından sunulan 21/12/2019 günlü dilekçeyle “dosyanın temyiz yoluna gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “istinaf başvurusu esastan reddedilen 19/12/2018 tarihli hükme karşı CMK’nın 286/2-a. maddesi uyarınca temyiz kanun yoluna başvurulamayacağından temyiz talebinin reddine” dair verilen 10/03/2020 tarihli ve 2018/437 Esas, 2018/779 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;
İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 19/12/2018 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 27/11/2019 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 10/03/2020 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlünün dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirme yapılması için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 23/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.