MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Gerekçeli kararın sanığın duruşmada bildirdiği son adresi yerine doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, sonradan sanığın en son verdiği adrese 08.01.2016 tarihinde yapılan tebligat üzerine sanığın verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren, 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.