MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kamu malına zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
17.03.2015 günlü duruşmada suçtan zarar gören müşteki kuruma duruşma gününü bildirir davetiye çıkarılması ve yargılamanın 18.06.2015 gününe bırakılmasına karar verildiği halde duruşma günü beklenmeden 19.03.2015 günü duruşma yapılarak karar verildiği, müşteki kurum vekilinin 03.04.2015 havale tarihli dilekçe ile katılma talebinde bulunduğu, ancak bu tarih itibariyle karar verilmiş olması nedeniyle bu dilekçenin temyiz dilekçesi olarak kabulü ile yapılan incelemede;
TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Suçtan zarar gören kuruma duruşma günü bildirilip katılma olanağı sağlanmadan açıklanan şekilde yargılama yapılarak karar verilmesi,
2- Sanığın, hükmün verildiği 19/03/2015 tarihli duruşmada, müşteki kurum ile görüştüklerinde kendilerinden bir talepleri olmadığı için zararı tazmin etmediğini beyan etmesi karşısında; müşteki kurum vekilinin, sanığın zarar giderme talebine karşı diyecekleri de sorulup, gerektiğinde ödeme yeri de belirlenmek suretiyle sanığa makul bir süre içerisinde zararı tazmin etme imkanı sağlanıp sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 168/2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
3- Sanığın hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasına dair talebinin, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesindeki ertelemeye ilişkin hükümleri de kapsadığı halde, bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müşteki kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.