Hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 116/2-4, 35/1 ve 62/1. (iki kez) maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 tarihli ve 2017/924 esas, 2019/221 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/02/2021 gün ve 13986-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/03/2021 gün ve 2021/30367 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 116/2-4, 35/1 ve 62/1. (iki kez) maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 tarihli ve 2017/924 esas, 2019/221sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Benzer bir olayla ilgili olarak Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 18/03/2020 tarihli ve 2020/107 esas, 2020/4361 karar sayılı ilamıyla,"...28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanıklar ....’e zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması...bozulmasına...” şeklinde belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/3. maddesinde yer alan, "Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanığa yüklenen 28/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca, sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
1-Dosya kapsamına göre, ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 tarihli kararıyla sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet kararı verildiği, sanığın 28/10/2019, 14/10/2019, 09/06/2020 ve 13/07/2020 tarihli dilekçeleriyle kararı istinaf ettiği, sanığın bu dilekçeleri üzerine mahkemenin dosyayı istinaf yasa yoluna göndermediği ve bu dilekçeler üzerine istinaf talebinin reddine karar verdiğine dair ek kararın da dosyada bulunmadığı anlaşıldığından, bu dilekçeler nedeniyle gerekli işlemlerin yapılmasının gerekmesi,
2-Dosya kapsamına göre, katılan ...’nın yokluğunda verilen ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2019 tarihli kararının katılana duruşmada beyan ettiği adres yerine MERNİS adresine tebligat yapıldığı anlaşılmakta ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre, öncelikle beyan edilen, en son adrese tebliğ edilmesi, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine tebligat yapılması nedeniyle katılana yapılan tebligatın usule uygun olmadığı ve mahkemenin 19/02/2019 tarihli kararının kesinleşmediği, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, (...) 11. Asliye Ceza Mahkemesinin henüz kesinleşmeyen 19.02.2019 tarihli ve 2017/924 esas ve 2019/221 karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 15/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.