Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 168/1, 116/4 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Çiftlik Asliye Ceza Mahkemesinin 16/05/2019 tarihli ve 2019/77 esas, 2019/205 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 23/03/2021 gün ve 94660652-105-51-2007-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/05/2021 gün ve 2021/50653 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
1-Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 29/06/2020 tarihli ve 2020/5826 esas, 2020/6444 karar sayılı ilamında "28/06/2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddelerii uyarınca ... zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanık müdafiinin hazır bulunmadığı duruşmada sanığın savunması alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, bozmayı gerektirmiş... " şeklinde belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerine temas eden hırsızlık suçundan yargılanan sanığa baro tarafından zorunlu müdafii atanmak suretiyle savunmasının tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde,
2-Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 21/05/2019 tarihli ve 2018/15037 esas, 2019/8662 karar sayılı ilamında "Katılana ait depo vasfındaki yere girilerek hırsızlık yapıldığının anlaşılması karşısında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanıkların beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi, bozmayı gerektirmiş,...BOZULMASINA..." şeklinde belirtildiği üzere, hırsızlık eyleminin gerçekleştiği yerin Azatlı Beldesi köy cami lojmanının alt katı olduğu ve müşteki tarafından depo olarak kullanılıp müştekiye ait iş yeri eklentisi niteliğinde olmaması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2016 gün, 2016/950 Esas ve 2016/436 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığına karar verilmesi ve 15/06/1949 gün, 1948/4 esas ve 1949/2 karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca “ tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” hükmü uyarınca kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği ilkesi nedeniyle (ÇİFTLİK) Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 16.05.2019 tarihli ve 2019/77 E., 2019/205 K. sayılı kararına yönelik (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,
2- Hırsızlık eyleminin gerçekleştiği yerin Azatlı Beldesi köy cami lojmanın alt katı olduğu ve müşteki tarafından depo olarak kullanılıp, eklenti niteliği de bulunmadığından, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı anlaşılmakla; sanığın bu suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak (ÇİFTLİK) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.05.2019 tarihli ve 2019/77 E., 2019/205 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, unsurları oluşmayan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan sanığın BERAATİNE, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 29/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.