Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanıklar ...ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 151/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 20 gün hapis ve 3 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmalarına, cezalarının aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine, aynı Kanun'un 53/1. fıkrasındaki haklardan yoksun bırakılmalarına dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/10/2012 tarihli ve 2012/222 esas, 2012/324 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25/04/2022 gün ve 17785-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/05/2022 gün ve 2022/67405 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Sanık ... hakkındaki erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2012 tarihli ve 2012/222 esas, 2012/324 sayılı ek kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine dair Uşak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/03/2019 tarihli ve 2019/65 değişik iş sayılı kararının, asıl kararın kanun yararına bozulması halinde yok hükmünde olacakları değerlendirilerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre, anılan Mahkemesince sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince hükmolunan 2 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapıldığında 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi yerine, 1 yıl 11 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında,
Kabule göre de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, mala zarar verme suçu bakımından hükmolunan kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Sanık ... hakkındaki erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2018 tarihli ve 2012/222 esas, 2012/324 sayılı ek kararı ile bu karara karşı yapılan itirazın reddine dair Uşak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/03/2019 tarihli ve 2019/65 değişik iş sayılı kararının, asıl kararın kanun yararına bozulması halinde yok hükmünde olacakları değerlendirilerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre,
1-Adı geçen Mahkemece sanıklar ...ve ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince hükmolunan 2 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden, aynı Kanun'un 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapıldığında 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi yerine, 1 yıl 11 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunması,
2-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, mala zarar verme suçu bakımından hükmolunan kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi nedenleriyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (UŞAK) 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 09.10.2012 tarihli ve 2012/222 E., 2012/324 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca tespit edilen 2 yıl 4 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, infazların bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına, sanıkların mala zarar verme suçu ile kurulan hüküm fıkrasından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmının da çıkartılmasına ve hükümlerin diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 22/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.