...
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2023/1795 E., 2023/1375 K.
SUÇLAR: Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama
A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2023/1795 Esas, 2023/1375 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Sanık hakkında, İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2023/96 Esas, 2023/202 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/4, 62. maddeleri uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan 1 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,
B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 31.01.2023 tarihli ve 2023/6792 Esas numaralı iddianamesi ile; sanık hakkında, katılana ait iş yerinden çocuk elbiseleri çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 53/1, 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır
2.İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2023/96 Esas, 2023/202 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h,143,62. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
3.Anılan mahkûmiyet hükmünün istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2023/1795 Esas, 2023/1375 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanık hakkında mâhkumiyetine yeterli delil olmadığı için beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sanığa verilen cezanın çok yüksek olduğuna ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
a.İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Katılanın, 20.01.2023 günü saat 20:00 civarında iş yerini kapatarak evine gittiği, ertesi gün sabah saatlerinde iş yerine geldiğinde, yaklaşık 7.000,00 TL civarında çocuk giyim eşyalarının çalındığını tespit ettiği, iş yeri güvenlik kamera kayıtları izlendiğinde, sanığın 21.01.2023 günü gece saat 02:28'de iş yerinden çıktığının kolluk tarafından tespit edildiği, sanığın aşamalarda ikrarda bulunduğu ve İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan sanığın mâhkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
b.Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.
IV. GEREKÇE
1.Cezanın Belirlenmesi ve Bireyselleştirilmesi Yönünden
Mahkemece temel ceza tayin edilirken olayın oluş şekli de gözetilerek ve sanığın ceza hukukunun temel amacı olan ıslah etkisinin hissedilmesi nazara alınarak değerlendirme yapılmış ve temel ceza takdiren 7 yıl olarak belirlenmiştir. 5237 sayılı Kanun'un 61.maddesinde, "Hakimin, somut olayda; a) Suçun işleniş biçimini, b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları, c) Suçun işlendiği zaman ve yeri, d) Suçun konusunun önem ve değerini, e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, g) Failin güttüğü amaç ve saiki, göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler." şeklinde yer alan düzenleme uyarınca dosya kapsamına ve suça konu eşyaların değerine göre temel cezanın alt sınırdan ayrılarak tespit edilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2.Sanığın Mâhkumiyetine Yeterli Delillerin Bulunmadığına İlişkin Temyiz İstemi Yönünden
Dosyada yer alan "CD İzleme Tutanağı"na göre, sanığın suça konu iş yerine girdiğinin kolluk tarafından tespit edildiği ve sanığın aşamalarda suçlamaları kabul ederek ikrarda bulunduğu anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2023/1795 Esas, 2023/1375 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.