MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/1178 E., 2023/2071 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2023/1178 Esas, 2023/2071 Karar sayılı kararının sanık müdafîi tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede gereği düşünüldü:
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun’un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafinin temyiz isteminin, sanığın üst aramasının usulsüz olduğuna, suça konu malzemelerin temel ihtiyaç malzemesi olduğuna, değer azlığı sebebiyle TCK’nın 145. Maddesinin uygulanması gerektiğine, suçun teşebbüs aşamasında kaldığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde bölge adliye mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.09.2021 tarihli ve 2021/428 Esas, 2021/365 Karar sayılı dosyasında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.02.2022 tarihli ve 2021/2985 Esas, 2022/289 Karar sayılı kararı ile “ Sanığa yüklenen ve TCK'nun 142/2-h, 143 maddeleri kapsamında kalan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın alt ve üst sınırları bakımından, hükmün açıklandığı son oturumda; sanığın müdafii bulundurulmaksızın karar verilmek suretiyle CMK'nun 150/3 ve 188/1. maddelerine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlandığı anlaşılmakla CMK'nun 289/1-e maddesi aracılığı ile CMK'nun 280/1-e maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, Kabule göre; Suça konu mont ve pantolonun alarmları sökülürken zarar görmeleri ve sanığın mağazadan çıkıp suça konu eşyaları hakimiyet alanına geçirdikten sonra yakalanması karşısında eylemin teşebbüs aşamasında kalmayıp tamamlanmış olduğu dosya kapsamı ile sabit olduğu halde mahkemece sanık hakkında TCK'nun 35.maddesi gereğince indirim hükümlerinin uygulanması," gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilerek dosyanın ilk derece mahkemesine gönderildiği, sonrasında yapılan yargılamada İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2022/192 Esas, 2022/427 Karar sayılı dosyasından verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2022/2672 Esas, 2022/2626 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.02.2022 tarihli ve 2021/2985 Esas, 2022/289 Karar sayılı ilk bozma kararında belirtilen hukuka aykırılığın, öncesindeki ilk derece mahkemesince tek celse yapıldığı ve sanığa hiç zorunlu müdafii atanmadığı da gözetilerek aynı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, hukuka kesin aykırılık hâllerini düzenleyen yine aynı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendinde yer alan “hüküm için önemli olan hususlarda mahkeme kararı ile savunma hakkının sınırlandırılmış olması” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı,
Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “…bölge adliye mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği, keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş, bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır. Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur. Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.02.2022 tarihli ve 2021/2985 Esas, 2022/289 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine verilen İstanbul 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2022/192 Esas, 2022/427 Karar sayılı kararı ile sonrasında bu karara karşı yapılan istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2022/2672 Esas, 2022/2626 Karar sayılı bozma ilamı ve bozma üzerine verilen 09.02.2023 tarihli ve 2022/505 Esas, 2023/125 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.