İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2015/333 E., 2016/507 K.
SUÇLAR: Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜMLER: Mahkûmiyet
TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve O yer Cumhuriyet savcısı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Eskişehir 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli, 2015/333 Esas ve 2016/507 Karar sayılı kararı ile her iki sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu, O yer Cumhuriyet savcısının sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinde bulunduğu, sanık ...'in hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerini kendisinin de temyiz ettiği, temyiz talepleri üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi 13.09.2022 tarih, 2021/16043 Esas ve 2022/11164 Karar sayılı kararı ile yaptığı incelemede; sanık ...'nin eski hale getirme talebinin kabulü ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin süreden reddine, sanıkların kendi temyizleri bakımından ise her iki sanık için de zorunlu müdafii ataması yapılmaması sebebiyle hükümlerin bozulmasına karar verdiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.10.2022 tarihli itirazı ile O yer Cumhuriyet savcısının temyizinin süreden reddine dair kararın kaldırılmasını talep ettiği, sanık ... yönünden kurulan bozmaya dair ilama ilişkin herhangi bir itirazda bulunmadığı, Yargıtay 6. Ceza Dairesi 12.12.2022 tarih, 2022/10377 Esas ve 2022/17334 Karar sayılı kararı ile bu itirazı inceleyerek yerinde görmediği ve dosyayı Ceza Genel Kuruluna gönderdiği, Ceza Genel Kurulu'nun da 03.05.2023 tarih, 2023/6-9 Esas ve 2023/251 Karar sayılı kararı ile dosyayı görüşerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, dosyanın O yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz talepleri yönünden bir bütün hâlinde inceleme yapılması amacıyla Dairesine gönderilmesine karar verdiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ile O yer Cumhuriyet savcısının sanık ... bakımından yaptığı temyiz talebinin yeniden inceleneceği, sanık ... yönünden Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 13.09.2022 tarih, 2021/16043 Esas ve 2022/11164 karar sayılı kararındaki bozma ilamı bakımından bir itiraz söz konusu olmadığı için aynen geçerli olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak ve savunmanın bölünmezliği ilkesi gereği konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından da 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.
Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 20/12/2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.