MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2018/720 E., 2018/998 K.
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, bozma
Dairemizin 22.11.2023 tarih, 2021/19138 Esas, 2023/7498 Karar sayılı ilamı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca reddine karar verildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine Dairemizin 28.03.2024 tarih, 2024/4097 Esas, 2024/5112 Karar sayılı kararı ile de yalnızca hırsızlık suçundan verilen temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; temyiz incelemesinin yalnızca hırsızlık suçu yönünden yapılmasına karar verilerek yapılan inceleme neticesinde;
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyizinin savunma hakkı kısıtlanıp, hakları elinden alınarak, somut delil olmadan, önceki sabıka kayıtlarına bakılarak hakkında mahkûmiyet kararı verildiğine, tüm ifade aşamalarında olayda yanında bulunan kişiler de hazır olduğundan, bu kişilerden çekinmesi nedeniyle rahat ifade veremediğine, SEGBİS aracılığıyla veya huzurda yeniden ifade verip olayı tüm yönleriyle anlatmak istediğine, dosyasının incelenerek hakkındaki hükmün bozulması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının zorunlu müdafii eşliğinde alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Aydıncık Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.