MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/228 E., 2025/670 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, ret
I- Hükümlü ... hakkında kurulan hükmün yapılan incelemesinde
... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2025 tarihli ve 2025/228 Esas, 2025/670 Karar sayılı kararının, hükümlü ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Hükümlü hakkında, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2025 tarihli ve 2025/228 Esas, 2025/670 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, bu kararın hükümlü müdafii tarafından 12.10.2025 tarihinde, hükümlü tarafından ise 15.10.2025 tarihinde temyiz edildiği, hükümlünün 12.01.2026 tarihinde ... Açık Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla "temyiz talebimden vazgeçiyorum" şeklinde dilekçe sunduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266/3. maddesinde “aynı Kanunun 150/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık ve müdafiinin iradesinin çelişmesi hâlinde müdafiinin iradesine üstünlük tanınması” gerektiği hususunun somut olayda bulunmadığı, zira 5271 sayılı Kanun'un 266/3. maddesinde atıf yapılan aynı Kanun'un 150/2. maddesinde "çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz"lerin belirtildiği, ve bu itibarla temyiz isteminden feragat eden sanığın iradesine üstünlük tanınmasının gerekeceği anlaşılmakla,
Hükümlünün 12.01.2026 tarihinde ... Açık Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla"temyiz talebimden vazgeçiyorum" şeklindeki dilekçe ile temyizden feragat iradesini ortaya koyduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı Kanun'un 266/1. maddesi uyarınca temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dosyanın İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
II- Hükümlü ... hakkında kurulan hükmün yapılan incelemesinde
Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21.01.2020 tarihli ve 2017/15-618 Esas, 2020/16 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere zamanaşımı hesabında “Aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, mahkemece bu husustaki talebin kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar.” şeklindeki 5237 sayılı TCK’nın 66/5. maddesinin kanun yararına bozulmasına karar verilen hükümler yönünden uygulama yerinin bulunmadığı, zira kanun yararına bozulan hüküm sonrasında yerel mahkemelerce yapılan yargılamanın yeniden yapılan bir yargılama olmayıp önceki yargılamanın devamı niteliğinde olması nedeniyle “tekrar muhakeme” veya “tekrar yargılama” ibareleri ile kastedilenin yargılamanın yenilenmesi kurumu olduğu, buna göre hükümlü hakkında mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği 11.12.2012 tarihi ile kanun yararına bozma tarihi olan 22.05.2024 tarihi arasında da zamanaşımının durduğu anlaşılmakla;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, uyulan bozmaya, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.