(743 S. K. m. 2, 132)
Dava: C.M. tarafından karısı B.M. aleyhine açılan boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda, tarafların boşanmalarına dair verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Kocanın 31.11.1971 gününde eşinin kolunu kırmak suretiyle ona karşı müessir fiilde bulunduğu 26.12.1973 günlü 276/927 sayılı kararla bu eyleminden ötürü 6 ay 20 gün süre hapis cezası ile mahkum olduğu, ancak Yargıtay'ca 1803 Sayılı Af Kanununuyla kamu davasının ortadan kaldırıldığı anlaşılmıştır. Eşler arasında böye bir dava varken kadının eve davet edilmesi iyi niyetle bağdaşmaz. Çünkü: Kocasının mahkum edilmesi için ceza davasına müdahil olarak katılan ve davayı ısrarla yürüten bir kadının, aynı davada sanık sıfatıyla duruşmalarda bulunan koca tarafından, ortada bir şey yokmuş gibi eve çağrılmasında samimiyet düşünülemez. Onun için davacının 17.7.1972 günü ihtar isteği sırf bir boşanma davası yaratma çabasından öte bir anlam taşımaz. Haklar iyi niyet çerçevesinde kulanılmadıkça (M.K. 2) hukuki yararsağlamak mümkün değildir. Bu bakımdan davacının ihtarı geçersiz olup davanın reddi gerekirken boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
Sonuç: Temyiz edilen kararın gösterilen sebeple BOZULMASINA 7.10.1974 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy