(743 S. K. m. 132, 138, 162)
M. C. ile E. arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda, davanın reddine dair verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle; evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:
Aile birliğinin amacı ortak yaşamayı sağlamaktır. İstisnai durumlar ise kanunda belirtilmiştir. Ayrılık kararı verilmiş olması (MK.138), eşlerden birisi tarafından açılmış boşanma davasının bulunması (MK.162) ayrı mesken edinmeye sulh hakimi tarafından izin verilmiş olması (MK.162) hallerinde eşler kanunen ayrı yaşamak hakkına sahip oldukları gibi ihtar kararının tebliğinden itibaren bir aylık süre içinde dahi eş süre sonuna kadar ayrı yaşayabilir (MK.132) İşte kanunda öngörülen bu ayrık durumlar söz konusu olmadıkça ortak hayat geçici olarak tatil edilemez. Bu kanuni durumlar ciddi bir hayati tehlike ve o nitelik ve vahametteki durumların varlığı halinde ve kocanın eşine, haline uygun döşenmiş bir bağımsız ev temin etmemesi halinde eşler ayrı yaşamak hakkı elde edebilir. Örnekleri çoğaltmak mümkündür. Fakat gerek yoktur. Zira bununla anlatılmak istenilen husus ayrı yaşamanın kanuni ve fiili dayanaklarının mevcut olmasıdır. Oysa olayımızda bu şartların hiçbirisi mevcut bulunmamaktadır. Kadının yurt dışında çalışmakta olması ona ihtara uymamak ve ayrı yaşamak yani aile birliğini eylemli olarak tatil etmek hakkı vermez. Eşin geleceğini teminat altına alması elbette hakkıdır. Fakat bu hak eşlerin birlikte yaşaması yolundaki kanuni zorunluluğu ortadan kaldırmaz. Kanun ortak hayatı her şeyin üstünde tutmuş, tatil sebeplerini ise Medeni Kanunun 162. maddesinde birer birer saymıştır. Davalının bu durumu bu sebeplerden hiçbirisine uymadığı gibi yukarıda açıklanan ayrık durumlara da uymamaktadır. Öyle ise kadın ihtara uymamakta haklı değildir. Bu bakımdan boşanmaya karar verilmesi gerekirken açıklanan yönler gözetilmeden davanın reddedilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
Temyiz edilen kararın gösterilen sebeple BOZULMASINA, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy