(743 S. K. m. 4, 134, 152)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm maddi manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının manevi tazminata yönelik temyiz itirazları yersizdir.
2- Medeni Kanunun 143/1 maddesi, mevcut ve hatta muntazar bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kabahatsiz karı veya kocanın kabahatli olan taraftan münasip bir tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Koca hiçbir boşanma sebebi yokken eşi hakkında boşanma davası açmış, dava reddedilmiş ret kararının kesinleşmesinden sonra üçsene ayrı yaşamış ve Medeni Kanunun 134/son maddesinden yararlanarak boşanma hükmünü elde etmiştir. Kadının geçimsizlikte hiçbir kusuru yoktur. Kocanın boşanma hükmünü elde etmesi için yapmış olduğu bu davranışlarını kusur kabuletmek gerekmektedir.
Kadın boşanmakla en azından eşinin mevcut ve gelecekteki desteğini yitirmiştir. (MK.m.152) O halde mahkemece tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hak ve nesafet kurallarını (MK.m.4) dikkate alınarak kadın yararına uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden isteğin reddedilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Temyiz edilen hükmün ikinci bentte gösterilen sebeple maddi tazminat yönünden BOZULMASINA, hükmün manevi tazminata ilişkin bölümünün ise ONANMASINA, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine 9.5.1997 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
KARŞI OY: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Medeni Kanunun 143/1. maddesine göre maddi tazminata hükmolunabilmesi için davacının kusurunun gerçekleşmesi gerekir. Yasadan doğan hakkın kullanılması kusur olarak kabul edilemez. Kusur kabul edilebilecek bir davranışı ispat edilememiş olmasına göre kararın onanması gerektiği görüşündeyiz.
Full & Egal Universal Law Academy