(743 S. K. m. 134, 143/1) (1086 S. K. m. 30)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: 4722 sayılı kanunun 1.maddesi hükmü de dikkate alındığında olaya 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi hükümlerinin uygulanması gerekir.
1- Kocanın usulüne uygun açmış olduğu bağımsız yahut karşılık davası yoktur. İstek olmadığı halde bir dava varmış gibi yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.
2- Kadının davasına yönelik temyize gelince;
a- Yapılan soruşturma, toplanan delillerle kocanın eşini dövdüğü kadının da güven sarsıcı davranışlar içersine girdiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında müşterek hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.
b- Evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan hadiselerde koca da kusurludur. Kusurlu eş yararına manevi tazminat verilemez. Bu husus üzerinde durulmadan davalı yararına manevi tazminat verilmesi yerinde değildir.
c- Davacı; eşine verdiği para ile ev ve otomobil alındığını ileri sürerek tazminat isteğinde bulunmuştur. Bu istek Medeni Kanunun 143/1. maddesi anlamında maddi tazminat olarak kabul edilemez. Başvurma harcı alınmıştır. Mahkemece nisbi harç ikmal ettirilip, işin esasının incelenmesinin düşünülmemesi de isabetsizdir. (HK.m.30)
Sonuç: Temyiz edilen hükmün 1. ve 2. maddede gösterilen sebeplerle BOZULMASINA temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy