(4721 S. K. m. 4. 174, 186) (818 S. K. m. 42, 44)
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm maddi - manevi tazminat, nafakalar, ziynet eşyaları ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1- Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre tarafların aşağıdaki bentler dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2- Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK. md. 4, BK. md. 42 ve 44) dikkate alınarak davacı yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.
3- Türk Medeni Kanunu'nun 174/2. maddesi uyarınca hükmedilen manevi tazminat boşanmanın eki niteliğinde olup, boşanma kararının kesinleşmesi ile istenebilir (muaccel) hale gelir. Faize de bu tarihten itibaren hükmedilmesi gerekirken dava tarihinden geçerli olacak şekilde faiz verilmesi doğru değildir.
4- Nafaka alacakları her gün doğar ve işlemeye başlar. Ancak hakimin kararı ile ödenebilir hale gelir. Bu bakımdan nafakaya işlemiş ve muaccel hale gelmiş olmadıkça faiz takdir edilemez. Bu nedenle hükmedilen nafakalara 8.5.2003 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de bozma nedenidir.
5- Davacı 10.12.2002 tarihli tespit tutanağında 14 çift (28 adet) bileziğin davalıda kaldığını iddia etmiş, bunun dışında başka bir ziynet eşyasının varlığından bahsetmemiştir. Davacının bu beyanı kendisi yönünden bağlayıcı olduğu gibi, duruşmada gösterdiği delillerle de 28 adet bilezik haricindeki ziynetleri kanıtlayamamıştır. Dava konusu 14 çift (28 adet) bileziğin ise davalı tarafından bozdurulup harcandığı tanıklar M. ve A. 'nın beyanları ile tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında 28 adet bilezik hakkındaki davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.
Sonuç: Temyiz edilen kararın 2, 3, 4, 5 bentlerde gösterilen sebeplerle taraflar yararına BOZULMASINA, bozma sebeplerine göre tarafların vekalet ücreti ile ilgili temyiz taleplerinin incelenmesine yer olmadığına, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentteki nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliği ile karar verildi. 07.07.2004 çar.
Full & Egal Universal Law Academy