MAHKEMESİ :Kadıköy 2. A.H.
TARİHİ :20.06.2006
NUMARASI :222 - 213
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Mirasçılık ve mirasın geçişi mirasbırakanın ölümü tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir. ( 4722 s. Yürürlük K. md. 17 )
Tarafların mirasbırakanı 9.4.2003 tarihinde ölmüş, geride yasal mirasçı olarak eşini ve altı evladını bırakmıştır.
Dava mirasta denkleştirme olmadığı taktirde tenkis isteğine ilişkindir.
Taraflar kardeştir.
Mahkemece, mirasta denkleştirmeye karar verilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.
1-Mirasbırakanın sağlığında, altsoyuna yaptığı karşılıksız kazandırmalar, aksi mirasbırakan tarafından açıkça belirtilmiş olmadıkça onun miras payına mahsuben yapılmış sayılır. Ve denkleştirmeye tabidir. ( TMK. md. 669/2) Kazandırmanın, miras payına mahsuben verilmediğini , başka bir ifade ile denkleştirmeye tabi olmadığını veya mirasbırakan tarafından iadeden muaf tutulduğunu ispat yükümlülüğü lehine teberru yapılan altsoya düşer. (HGK’nun 21.10.1992 tarih 1992/2-536 E, 1992/620 K, 6.2.1991 tarih ve 1990/2-576-45 k.)
Toplanan delillerden, mirasbırakanın, ortağı olduğu dört ayrı anonim şirketteki hisselerini sağlığında, davalı (oğlu) Orhan’a karşılıksız olarak devrettiği anlaşılmaktadır. Davalı, bu kazandırmaların, miras payına mahsuben verilmediğini ve mirasbırakanın, kendisini iadeden muaf tuttuğunu ispat edememiştir. Davalının Türk Medeni Kanununun 641. maddesine dayalı bir tazminat isteği de yoktur. Davalı, şirket hisselerinin devrinin borç mahsubuna yönelik olduğunu da kanıtlayamamıştır. O halde davalıya yapılan bu kazandırmaların denkleştirmeye tabi olacağında kuşku bulunmamaktadır. Bu bakımdan davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Mirasta denkleştirme koşulları gerçekleştiğine göre; Türk Medeni Kanununun 671. maddesi gereğince işlem yapılması; geri vermekle yükümlü olan davalının aynen geri vermeyi tercih etmesi durumunda, davalıya devredilen şirket hisselerinin terekeye iadesi ile yetinilmesi, davalının tercih hakkını para iadesi yönünde kullanması durumunda, bu halde denkleştirmenin, kazandırmanın denkleştirme anındaki değerine göre ( TMK. md. 673/1) yapılması gerektiği de gözetilerek, buna uygun hüküm tesisi gerekirken, açıklanan yönde işlem yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
SONUÇ: Hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, davalının bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının l. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi 09.10.2007 sa.
Full & Egal Universal Law Academy