MAHKEMESİ :Gebze Aile Mahkemesi
TARİHİ :13.06.2012
NUMARASI :Esas no:2011/1722 Karar no:2012/1012
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 24.09.2013 günü duruşmalı temyiz eden davalı B. B. geldi. Karşı taraf H. B. ile vekilleri gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine ve özellikle toplanan delillerden tarafların birbirlerine zaman zaman şiddet uyguladığı ve hakaret ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Tarafların eşit kusurlu olması halinde de boşanmaya karar verilir. O halde, tarafların boşanmalarına dair verilen karar isabetli olup davalının bu yöne ve hükmün aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan yönlerine ilişkin temyiz itirazları yersizdir.
2-Eşit kusurlu eş yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2 maddesi koşulları gerçekleşmediği halde davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.09.2013 (Salı)
KARŞI OY YAZISI
Değerli çoğunluk, tarafların birbirlerine zaman zaman hakaret ettiklerini ve şiddet uyguladıklarını kabul etmiştir. Değerli çoğunlukla aramızda tarafların birbirlerine hakaret ettikleri noktasında bir uyuşmazlık yoktur.
Aramızdaki uyuşmazlık; davacı-davalı kadının eşine yönelik bir şiddet eyleminin bulunup bulunmadığı, davacı-davalı kadının eylemi şiddet olarak kabul edilse bile tarafların şiddet eylemlerinin birbirine eşit olup olmadığı noktasındadır.
Davalı-davacı kocanın şiddet eyleminin sübutu yönünden bir çekişme bulunmamaktadır. Davalı-davacı kocanın şiddet gördüğüne dair bir doktor raporu bulunmadığı gibi tanık beyanı da yoktur.
Davacı-davalı kadının; eşinin şiddeti esnasında, eşine karşılık verip onun şiddetine karşı koyduğuna ilişkin beyanını davalı-davacı kocaya karşı şiddet eylemi olarak kabul etmenin mümkün olmadığı, davacı-davalı kadının eylemi şiddet eylemi olarak kabul edilse dahi, kocanın şiddet eylemine eşit kabul edilmesinin hak ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacağı görüşündeyim.
Bu nedenlerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum, usul ve yasaya uygun olduğunu düşündüğüm yerel mahkeme kararının onanması gerektiğini düşünüyorum.