(6100 S. K. m. 294)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Davalının tazminat ve nafaka talepleri yönünden kısa karana gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.
6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (6100 sayılı H.M.K.m.298/2) Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz/kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirtilen hüküm sonucuyla gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.4.1992 tarihli 7/4 Sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.
Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer bölümlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğu ile, 17.06.2015 tarihinde karar verildi.
KARŞI OY
Mahkemece, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilip tefhim edilen kararda; "davanın kabulüyle tarafların şiddetli geçimsizlik sebebiyle boşanmalarına" karar verilmiş, bu kararda davalının tazminat ve nafaka talebi hakkında bir hüküm kurulmamış; sonradan yazılan gerekçeli kararda ise; "davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına, davalının maddi manevi tazminatla tedbir nafakası talebinin reddine" karar verilmiştir. Bu şekilde hüküm kurulmakla, tefhim edilen kısa kararla, sonradan yazılan gerekçeli karar arasında davalının tazminat ve nafaka istemi bakımından uyumsuzluğa yol açılmıştır. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki bu uyumsuzluk, davadaki asıl talep hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine usulen engel değildir. Başka bir ifade ile, yerel mahkeme kararında, davadaki asli talep bakımından kısa kararla gerekçeli karar arasında bir çelişki ve uyumsuzluk yoktur. 10.4.1992 tarihli 7/4 Sayılı içtihadı birleştirme kararı, "asıl talep bakımından kısa ve gerekçeli karar arasındaki çelişkinin başka yönler incelenmeksizin bozma sebebi olacağını" kabul etmiştir. Boşanma kararı gibi birden fazla hükmü ihtiva eden kararlarda, hükmün belirli bölümlerindeki çelişki, ancak asıl taleple sıkı bir bağlılık içinde bulunmadıkça, sadece çelişkili olan hususlarda bozmaya gerektirir. Çelişkili olmayan yönlerin incelenmesine engel değildir. Yerel mahkeme kararında, davadaki asıl talep bakımından bir çelişki bulunmadığına göre, davalının kararın esasına yönelik temyiz itirazları incelenebilir. Bu bakımdan diğer yönleri incelemeyen sayın çoğunluğa katılamıyorum. 17.06.2015 (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy