MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : Boşanma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Mahkemece; “evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasında , eşini ve çocuklarını ihmal eden başka bir kadınla birlikte yaşayan davacının daha fazla kusurlu olduğu” kabul edilmiş ve boşanma kararı verilmiştir. Davalı ise, “eşinin onayı olmadan müşterek konutu ...'a taşımış olması ve davacının 2006 yılında kalp krizi geçirmesine rağmen onunla ilgilenmemesi” sebebiyle kusurlu bulunmuştur.
Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacının, evlilik birliğine ilişkin yükümlülüklerini yerine getirmediği, bir başka kadınla birlikte olduğu, bu suretle sadakat yükümlülüğünü (TMK.m.185/3)) ihlal ettiği gerçekleşmiştir. Davalı tarafından 2008 yılında davacı aleyhine açılan nafaka davası sonucunda, "davalının bir başka kadınla yaşadığı, evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmediği, eşi ve çocuklarıyla ilgilenmediği" sabit kabul edilerek, bu sebeple kadın ayrı yaşamakta haklı bulunmuş ve lehine nafakaya hükmedilmiş, bu karar kesinleşmiştir. Bu davadan sonra davalı kadından kaynaklanan bir kusur tespit edilememiştir. Kesinleşen bu hüküm karşısında artık davalıya bir kusur atfedilemez.
Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK md.166/2).
Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.06.2015(Prş.)