MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2024/1673 E., 2025/1354 K.
DAVA TÜRÜ : Ziynet Eşyası Alacağı
İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Aile Mahkemesi
SAYISI : 2022/81 E., 2024/67 K.
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından ziynet eşyası davasının kısmen reddi yönünden; davalı erkek tarafından ise ziynet eşyası davasının kısmen kabulü yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;
Davacı kadın tarafından bilezikler, küpeler ve zincirden oluşan ziynet eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmaz ise bedelinin tahsili talep ve dava edilmiş, İlk Derece Mahkemesince davanın bilezikler yönünden kabulüne, zincir ve yüzükler yönünden ise reddine karar verilmiştir. Hüküm, kadın tarafından reddedilen ziynet eşyası yönünden, erkek tarafından ise kabul edilen ziynet eşyası yönünden istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı kadın vekili ve davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir.
1.Dosya içeriğine göre temyize konu bileziklerin bedeli dava tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı erkeğin davanın kısmen kabulü (bileziklerin bedeli) yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.
2.Davacı kadın vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
Tarafların karşılıklı iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, özellikle davacı kadının, yüzüklerinin erkek tarafından iade edilmek üzere alındığını ispatlayamadığının anlaşılmasına göre, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
3.Davacı kadının; düğünde takılan altınların davalı tarafından geri iade edilmek üzere alındığını, davalının ziynet eşyaları ile kendisine araba aldığını ve ihtiyaçlarını karşıladığını, davaya konu altınları iade etmediğini beyanla bir kısım bilezikler ve yüzükler ile 2,5 metre uzunluğunda 22 ayar ve 150 gram zincirin aynen iadesi, mümkün olmaz ise bedelinin tahsilini talep ve dava ettiği, davalı erkeğin ise dava konusu zincirin emanet olarak davacıya takıldığını, bu hususu davacının da bildiğini, akabinde emanet alınan zincirin iade edildiğini beyan ettiği görülmüştür. Buna göre; davalı erkek tarafından bahse konu altın zincirin düğünde emanet olarak takıldığı kabul edildiğine ve emanet olarak ziynet eşyası takılması hususunda yerleşik bir örf ve adet de bulunmadığına göre, davacı kadına takılan zincirin iadesi talebi yönünden gramıda belirlenerek davanın kabulü ile davacı kadına iadesi gerekirken yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.
KARAR
Açıklanan sebeplerle;
1.Davalı erkeğin davanın kısmen kabulüne (bileziklerin bedeline) yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,
Davacı kadının temyiz itirazları yönünden;
2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadının reddedilen altın zincir talebi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,
3.İlk Derece Mahkemesi kararının kadının reddedilen altın zincir talebi yönünden BOZULMASINA,
4.Davacı kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,
Temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
01.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.