Mahkeme: DİYARBAKIR 2. Ağır Ceza Mahkemesi
Suçlar: 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma
2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
Hükümler: Mahkûmiyet (Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan)
Tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı (Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan)
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :
A-) Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kanun yolu talebinin incelenmesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas, 2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçlar yönünden dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,
B-)Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;
Sanıkların üzerinde yada araçlarında herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmediği; Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan karar verilen ..., ... ve ...'in sanıklar ... ve ...'den uyuşturucu madde satın aldığına dair beyanları bulunmadığı, sanıkların üzerlerine atılı eylemleri kabul etmediklerinin anlaşılması karşısında, içeriğine değişik anlam yüklenebilecek telefon
görüşmeleri ve HTS tutanakları dışında sanıkların mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, sanıkların beraati yerine dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle mahkûmiyetlerine karar verilmesi
Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi .