Mahkeme : İSTANBUL Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
Hüküm : Mahkûmiyet
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Sanık hakkında İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 01/12/2015 tarihli 2015/315 esas ve 2015/383 karar sayılı ilamın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan incelemede; 25/04/2016 tarihli 2016/1028 esas ve 2016/2417 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 02/06/2016 tarihli yazısı ile Dairemiz kararına yapılan itirazı sonucu Dairemizce 13/06/2016 tarihli 2016/2174 esas ve 2016/3656 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itirazı yerinde görülmeyerek dosyanın itirazen incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na gönderilmesine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 02/05/2019 tarihli 2016/20-1057 esas ve 2019/372 sayılı kararı ile Dairemizin 25/04/2016 tarih 2016/1028 esas ve 2016/2417 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar verilmesi üzerine yapılan incelemede;
1-) Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra; sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,
2-) Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,
3-) TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasında 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı kararının göz önünde bulundurulmaması,
Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy