(6831 S. K. m. 1, 7)
Dava: Taraflar arasındaki orman tahdidine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda, davanın kabulü yolunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle; süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:
Karar: Davacı gerçek kişi, 10 nolu orman kadastro komisyonu tarafından yapılan orman sınırlandırılması sırasında, dava konusu taşınmazın tahdit sınırları içine alındığını, bu yerin zilyetliğinde bulunduğunu açıklayarak, tesbitin iptali ile orman sınırları dışına çıkarılmasını istemiştir. Yerel Mahkeme, 3373 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 5. maddesi gereğince mahkemenin, görevsizliğine karar vermiş ve bu karar 19.1.1988de kesinleşmiştir. Bu kez de, kadastro mahkemesi tekrar görevsizlik kararı vererek, dosyanın asliye hukuk mahkemesinde bakılması gerektiğini açıklayarak dava dilekçesinin reddine karar vermiş, bu karar da 3.6.1988de kesinleşmiştir. Davacı gerçek kişi, görevli mahkemenin belirlenmesi için merci tayini istemiş, bu kez de Yargıtay On dördüncü Hukuk Dairesinin 16.6.1988 gün, 1988/5029-4612 sayılı kararıyla HUMY.nın 25. maddesi gereğince asliye hukuk mahkemesini görevli kılmış, aynı mahkeme yargılamaya devam ederek davanın kabulüne, taşınmazın tahdit sınırları dışına çıkarılmasına karar vermiş, hüküm Yönetim tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay On dördüncü Hukuk Dairesi 6.6.1991 gün, 1991/4412-5643 sayılı kararı ile taşınmazın öncesinin incelenmesi gerektiğine değinerek hükmü bozmuş, bozmaya uyan Yerel Mahkeme tekrar davanın kabulüne karar vermiş, hüküm davacı Yönetim tarafından temyiz edilmiştir.
Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan inceleme sonunda, taşınmazın 1976 yılında tahdit sınırları dışında bırakıldığı, daha sonra 1984 yılında 2896 sayılı Yasaya göre tekrar orman kadastrosu yapılıp, tahdit sınırları içine alındığı, bu işleme karşı da davacının süresinde itiraz ettiği anlaşılmaktadır. Esasen, 2896 sayılı Yasanın 7. maddesinin 1. fıkrasına göre, (Devlet ormanları ile evvelce sınırlama yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, hükmi şahsiyeti haiz amme müesseselerine ait ormanların ve hususi ormanların kadastrosu ve bu ormanların içinde veya bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayin ve tesbiti orman kadastro komisyonları tarafından yapılır) denilmek suretiyle, her hangi bir nedenle dışta kalmış ormanların tekrar ikinci bir kadastro ile tahdit edilebileceğini hüküm altına almıştır.
Yasanın tanıdığı bir hak ve verdiği görev nedeniyle ikinci kez orman tahdidi yapılabileceği gibi, bu yerle ilgili kesin hüküm dahi mevcuttur. Bu yolda yapılan araştırma ve incelemeye göre; keşifte dinlenen bilirkişilerin raporunda taşınmazın % 35 meyilli, içinde halen orman gülü ve eğrelti otu gibi orman alt florasının bulunduğu, 1955 yılında çekilen hava fotoğrafları ile 1960 tarihli memleket haritasında ormanlık alanda bulunduğunun belirlendiği vurgulanmıştır. Bütün bu açıklamalar karşısında taşınmazın orman olduğu saptanmış olup; yine dava konusu taşınmazın Düzce Tapulama Mahkemesinin 11.10.1971 tarih, 1971/13-227 sayılı kararı ile de orman sayılan yerlerden olup, tapulamaya tabi tutulmadığına dair kesin hüküm de bulunduğundan, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunun kabulü zorunludur.
Yukarıda açıklanan bu hukuki ve maddi olgulara rağmen, aksine düşüncelerle 1976 yılında yapılan orman tahdidinin kesinleştiği ve buna göre orman sayılmayan yer olduğunun açıklanması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 27.11.1996 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy