MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi
Taraflar arasındaki kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:
K A R A R
Kadastro sırasında ...,... ada 47 parsel sayılı ... parsel sayılı 11708,90 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, tarla niteliği ile 103 ada 302 parsel sayılı 464,37m2 yüzölçümündeki taşınmaz arsa niteliği ile ... oğlu ... zilyetliğindeyse de, Eskişehir Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14.01.2000 gün ve 1040 sayılı kararı ile kabul edilen ... Tarihi Sit'i içinde kaldığı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyecek yerlerden olduğundan söz edilerek 2863 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı gerçek kişi, taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece 234 ada 27 ve 47 parsel sayılı taşınmazların birinci ve ikinci derecede arkeolojik sit alanı dışında olduğu, üzerinde kültür varlığının bulunmadığı ve tarla vasfında olduğu anlaşıldığından davanın kabulüyle 234 ada 27 ve 47 parsellerin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu 103 ada 302 parsel sayılı taşınmazın Belediye Meclis kararı ile davacıya satıldığı, davacının zilyetliğinin bu şekilde başladığı, taşınmazın imar planı dışında mücavir alan içinde bulunduğu ve 1981 yılından itibaren Başkomutanlık Tarihi Milli Parkı içinde yer aldığından ve Belediye Başkanlığının bu şekilde tasarruf yetkisi bulunmadığından ve davacı yararına zilyetlik süresi dolmadığından davanın reddi ile 103 ada 302 parselin tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.
Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.
1) Çekişmeli 103 ada 302 parselin 1981 yılından itibaren Başkomutanlık Milli Parkı sınırları içinde kaldığı ve Belediye Başkanlığının bu şekilde tasarruf yetkisi bulunmadığı gibi bu tür yerlerin zilyetlikle kazanılamayacağı sabit olduğundan davacı ...'ın temyiz itirazlarının reddine,
2) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince: Davacının davası zemine yöneliktir. Davalı Hazine tarafından muhdesata yönelik olarak bir dava açılmamış, dava konusu 234 ada 47 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar kadastro tutanaklarında belirtilen hukuksal nedenlere dayanılarak davalı Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı taraf kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazların adına tescili gerektiğini öne sürüp dava açmıştır.
Kültür Bakanlığı Eskişehir Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14.01.2000 gün ve 1040 sayılı kararıyla; Afyon ve Kütahya İllerin sınırlarında kalan ve 22.10.1981 gün ve 17492 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan, Bakanlar Kurulunun 31.08.1981 ün ve 8/3580 sayılı kararı gereğince, Ekli haritada Dumlupınar ve Kocatepe Tanıtma Merkezlerinin 500 metrelik bantla bir birinde bağlanması ile oluşturulan Başkomutanlık tarihi Milli Parkının Dumlupınar kısmının, Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 03.04.1990 gün ve 1067 sayılı kararına uygun olarak, Tarihi sit olarak tescil edildiği ancak, Kocatepe kısmının değerlendirilmediğine değinilerek, Başkomutanlık Milli Parkının Kütahya İli sınırlarında kalan Dumlupınar kısmının -2-
2010/16020-2011/27
tescili ile ilgili, Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 03.04.1990 gün ve 1067 Sayıl Kararının geçerli olduğu ve Kültür ve Tabiat Varlıklarını koruma Yüksek Kurulunun 19.04.1996 gün ve 421 sayılı kararına göre işlem yapılması uygun görülmüştür.
Mahkemece sit alanlarını belirleyen haritaların uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parselin, Başkomutanlık Milli Parkı nın Kocatepe bölümü için ilan edilen ve tescil edilen sit alanı içinde kaldığı ancak, davacı taraf yararına kadastro tesbit gününden önce, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuşsa da, 2873 sayılı Milli Parklar Yasasının 15. maddesi ile bu kanun kapsamına giren yerlerin özel mülkiyete konu teşkil edecek biçimde tapuya tescili ve zilyetlikle yoluyla kazanılması olanağı bulunmadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken (Hukuk Genel Kurulunun 09.11.1988 gün ve 1988/8-542 E., 893 K. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 05.05.2003 gün ve 2002/8569 E, 2003/3161 K., 12.07.2005 gün ve 2005/3703 E, 2005/5342 K. 7. Hukuk Dairesi 17.02.2004 gün ve 2003/3655 E, 2004/440 K, 1. Hukuk Dairesinin 02.07.2008 gün ve 2008/6404 E, 2008/8270 K sayılı kararları bu yöndedir), davanın kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.
SONUÇ: 1)Yukarda 1. bentte açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişinin temyiz itirazlarının reddi ile 103 ada 302 parsele yönelik hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,
2) 2. bentte açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile 234 ada 47 ve 27 parsellere yönelik hükmün BOZULMASINA 17/01/2010 günü oyçokluğu ile karar verildi.
(Karşı Oy)
KARŞI OY YAZISI
Dava konusu taşınmazların kadastro tespitlerinden önce 2873 Sayılı Milli Parklar Kanununun 3. maddesi gereğince Bakanlar Kurulu tarafından ilan edilen milli park alanında kalması nedeniyle Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 14.01.2000 gün 1040-1041 sayılı kararları ile Kocatepe Tarihi Sit Alanı olarak tescil edildiği, toplanan deliller ve dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Taraflar arasında bu konuda uyuşmazlık da bulunmamaktadır.
2873 Sayılı Kanunun 15. maddesi gereğince milli park alanında kalan taşınmazların zilyetlikle kazanılması mümkün değil ise de, kanunun 5. maddesinde milli park alanları içerisinde kalan gerçek ve tüzel kişilere ait taşınmazların kamulaştarılacağı öngörülmüştür.
Bu hükümden kanunun kazanılmış haklara dokunmadığı, yeni yasa ve düzenleyici kuralların geriye yürütülemeyeceği ve tamamlanmış hukuki durumları etkilemeyeceği, onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmayacağı anlaşılmaktadır. Ayrıca; taşınmazlar 5663 Sayılı Yasa ile değişik 2863 Sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 11. maddesi kapsamına giren yerlerden de değildir. Dosya içeriğinden taşınmazların milli park alanı olarak ilan edildiği tarihe kadar davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla mülk edinme koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin kararı doğru olup ONANMASI görüşü ile çoğunluğun BOZMA kararına katılmıyorum.