Görevsizlik Kararı veren
Yargıtay Daireleri : 4. ve 2. Ceza Daireleri
Mahkemesi :Sulh Ceza
Günü : 03.03.2004
Sayısı : 192-171
Soma C.Başsavcılığınca 25.04.2003 gün ve 265/144 sayı ile;
“Müşteki ile sanığın karı-koca oldukları, boşanma davası olduğu olay tarihinde mahke¬menin verdiği keşif kararı üzerine eşyaların tespiti için gidildiği sırada sanık, müştekiye ‘seni tek kurşunla öldüreceğim pezevenk’ şeklinde tehdit ve hakaret ettiği ve aynı zamanda müştekinin cep telefonuna kendi cep telefonuyla mesaj göndererek ‘gözünün kör olduğu zaman anlaya¬caksın’ şeklinde tehdit ettiği ve bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği...” iddiasıyla 765 sayılı TCY’nın 191/İlk(2 kez) ve 482/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davası sonucunda Soma Sulh Ceza Mahkemesince 03.03.2004 gün ve 192-171 sayı ile;
“Daha önceden aralarında husumet bulunan müşteki ile eşi olan sanığın olay tarihinde keşif heyeti ile birlikte tespite gelen müştekiyi ölümle tehdit ettiğine dair herhangi bir delil elde edilemediği ve fakat sanığın olay akşamı cep telefonundan müştekiye hitaben çektiği “gözün kör olduğun zaman anlayacaksın” sözünün Yargıtay uygulamalarında sair tehdidat kabul edildiği ve sanığa bundan ek savunmasının verildiği ancak müştekinin sanık hakkında vaki şikâyetinden vazgeçtiği ve vazgeçmenin sanık tarafından aynen kabul edildiği tanık beyanı sanık beyanı ve tüm dosya içeriğinden anlaşıldığı;
HÜKÜM:
Sanığın üzerine atılı ölümle tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyetine yeter kuvvetli delil elde edilemediğinden delil yetersizliği ve yokluğundan ayrı ayrı beraatına,
Sanığın diğer eylemine uyan TCK.nun 191/son maddesinin şikayete bağlı olduğu ve müş¬tekinin şikayetinden vazgeçtiği ve vazgeçmenin aynen kabul edildiği anlaşılmakla TCK.nun 99. maddesi uyarınca düşürülmesine...”karar verilmiştir.
O Yer Cumhuriyet Savcısı 19.03.2004 günlü dilekçesiyle;
“1- Olay tarihinde sanığın mağdurun aleyhine boşanma davası açtığı, bundan dolayı mahkeme heyeti sanığın işyerine gelerek eşya tespitine gittiği, tespitten sonra sanığın mağdura ‘seni tek kurşunla öldüreceğim’ şeklinde tehdit ettiği, sanığın hazırlık aşamasında ve 22.10.2003 tarihli duruşmada suç kabul ettiği, fakat 03.03.2004 tarihli duruşmada suçunu kabul etmediği ve tehdit suçundan dolayı sanık hakkında delil yokluğundan her ne kadar beraat kararı verilmiş ise de: Hazırlıkta ve mahkemede sanık suçu kabul etmiş olup bu nedenle sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken veya bu tehdidin mağdurda herhangi bir korku meydana getirip getirmediği araştırılması gerekirken bu hususlar araştırılmadan tehdit suçundan beraat verilmesi,
2- Sanık cep telefonu ile mağdura gönderdiği mesajda ‘gözünün kör olduğu zaman anlayacaksın’ şeklinde mesaj göndererek mağduru tehdit ettiği, mesajın mağdurun belirli bir organına yönelik olması ve tehdidin somut olması nedeni ile suçun TCK.nun 191/1. maddesine girdiği, suçun sair tehdidat kapsamında olmadığı anlaşıldığından buna rağmen suçun sair tehdidat kapsamına sokularak şikayetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi...” düşüncesiyle hükmü temyiz etmiştir.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2004 günlü tebliğnamesi ile dosyanın gönderilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesince 30.05.2006 gün ve 887-11545 sayı ile;
“İddianamede açıklanan eyleme, Yargıtay Yasasının 14. maddesine ve temyizin kapsa¬mına göre, işin incelenmesi Yüksek 2.Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, dosyanın ilgili daireye sunulmak üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verilmiştir.
Dosyanın gönderildiği Yargıtay 2. Ceza Dairesince ise 28.09.2006 gün ve 6648-15493 sayı ile;
“İddianamedeki sevk ve tavsife, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Başkanlar Kurulunun 23.03.2004 tarih ve 3 sayılı kararına göre temyiz incelemesi görevi Yüksek 4.Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli dairenin belirlenmesi için Yargıtay Başkanlar Kuruluna gönderilmesine” karar verilmiştir.
Dosyanın Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu yerine gönderildiği Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından 10.03.2008 gün ve 8895-2613 sayı ile; oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.
TÜRK MİLLETİ ADINA
CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI
Sanık ... Küçüktekin hakkında 765 sayılı TCY’nın 191/1(2 kez) ve 482/3 maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının sonucunda; Yerel Mahkemece, “Sanığın üzerine atılı ölümle tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyetine yeter kuvvetli delil elde edilemediğinden delil yetersizliği ve yokluğundan ayrı ayrı beraatına,
Sanığın diğer eylemine uyan TCK.nun 191/son maddesinin şikayete bağlı olduğu ve müştekinin şikayetinden vazgeçtiği ve vazgeçmenin aynen kabul edildiği anlaşılmakla TCK.nun 99. maddesi uyarınca düşürülmesine...” karar verilmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine yukarıda açıklandığı şekilde Yargıtay 4. Ceza Dairesi ile Yargıtay 2. Ceza Dairesi arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğmuştur.
Görüldüğü gibi iki Özel Daire arasındaki görev uyuşmazlığı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesinin kapsamına dolayısıyla hangi suça veya suçlara ilişkin hükümlerin temyiz edilmiş olduğuna ilişkindir.
2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde, “...Ceza Dairelerinin görevlerinin tayi¬ninde davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir. Temyizi halinde bunlardan sadece temyiz isteğine konu olanlar nazara alınır...” hükmü yer almaktadır.
Yargıtay Yasası’nın 14. maddesine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun 23.02.2004 gün ve 2004/3 sayılı kararına göre; 765 sayılı TCY’nın 482/3 maddesinden açılan davaya ilişkin hükmü Yargıtay 2. Ceza Dairesi, 765 sayılı TCY’nın 191/1 maddesinden açılan davaya ilişkin hükmü ise Yargıtay 4. Ceza Dairesi incelemeye görevli ve yetkilidir. Anılan maddelerden açılan bir davada temyizin her iki suçu da kapsaması halinde 765 sayılı TCY’nın 482/3 maddesinde öngörülen cezai yaptırım daha ağır olduğundan hükmü inceleme görev ve yetkisinin Yargıtay 2. Ceza Dairesine ait olacağı hususu tartışmasızdır.
Somut olayda yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesi incelendiğinde, sövme suçlarından kurulan hükümlere yönelik herhangi bir temyizin bulunmadığı, aksine temyiz iste¬minin sadece sanık hakkındaki tehdit suçlarından kurulan hükümlere hasredildiği görülmektedir.
Bu itibarla, temyiz davasına bakma görev ve yetkisi Yargıtay 4. Ceza Dairesine aittir. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.
SONUÇ:
Açıklanan nedenlerle;
Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 30.05.2006 gün ve 887-11545 sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 08.05.2008 günü oybirliğiyle ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy