(6100 S. K. Geç. m. 3) (1086 S. K. m. 438) ( 1. HD. 2014/16769 E. 2016/5022 K.)
Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.
KARAR
Davacı vekili, davalının vekil edeninin eski eşi olduğunu, tarafların Üsküdar 2. Aile Mahkemesinin 2009/284 Esas ve 2011/557 Karar sayılı kararı ile boşandıklarını ve kararın 26.04.2012 tarihinde kesinleştiğini, yapılan tüm ihtarlara rağmen davalının vekil edenine ait ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Caddesi, 59/1 pafta 10239 ada, 3 parselde kayıtlı gayrimenkulde oturmaya devam ettiğini, davalının dava konusu taşınmaz üzerindeki müdahalesinin men’ine, fazlaya ilişkin her türlü dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile Üsküdar 2. Aile Mahkemesinin 2009/284 Esas ve 2011/557 Karar sayılı kararın kesinleşme tarihi olan 26.04.2012 tarihinden şimdilik dava tarihine kadar olmak üzere 1.000,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.
Davalı vekili, vekil edeninin dava konusu konutta ikamet etmediğini, aynı site içerisinde bulunan ailesi ile birlikte kaldığını, davacının giderken tüm eşyaları da beraberinde götürdüğünü, bu sebeple evin boş olduğunu, vekil edeninin arada havalandırmak amacı ile dava konusu eve uğradığını ayrıca davacı tarafın boşanma davasının kesinleşmesi akabinde dilekçe ekinde sunmuş oldukları ... 1. İcra Müdürlüğünün 2012/14170 Esas sayılı dosyası ödeme emri ile iş bu dava dilekçesini daha önce de belirttikleri üzere vekil edeninin anne ve babasının oturmakta olduğu "... Mahallesi ... Sokak No: 12 .../..." adresine gönderdiğini, bu nedenlerle müdahalenin söz konusu olmadığını, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, davanın reddine dair verilen ilk karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, davalı tanığı ...’un beyanı gözetilmeden verilen kararın Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 2014/16769 Esas, 2016/5022 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın müdahalenin men’i yönünden kabule, ecrimisil yönünden kısmen kabule dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.
Davanın esasına yönelik karar verildiğine göre; karar tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hükmedilen miktar üzerinden hesaplanacak nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekir. Somut olayda, men’i müdahale istenen dava konusu taşınmazın değeri, alınan rapor neticesinde 140.000 TL olarak hesaplanmış, bu değer üzerinden davacı tarafça 22.01.2014 tarihinde harç ikmalinin yapıldığı, buna rağmen hükümde maktu vekalet ücretine hükmedildiği görülmektedir.
Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK'nin ek Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın hüküm fıkrasının 4. bendindeki ifadenin tümüyle çıkartılarak yerine “Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca dava değeri üzerinden hesaplanan 13.996,80 TL nispi vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)