MAHKEMESİ : Alanya İş Mahkemesi
TARİHİ : 31/07/2007
NUMARASI : 2005/348-2006/237
Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.
Hükmün davacı ile davalılardan B.Medikal Tur.San.A.Ş. ve M.İnş.Ltd.Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının uğramış olduğu maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.
Dava nitelikçe Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından karşılanmayan zararın tazmini istemine ilişkindir. Sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranının, sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değeri ile tazminatın miktarını doğrudan etkilediği ise söz götürmez. Hal böyle olunca, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan sürekli iş göremezlik oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerektiği ortadadır. Ayrıca, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun 109. maddesinde, bu kanunun uygulanmasında, sigortalıların iş göremezlik, malullük ve erken yaşlanma hallerinin ve hak sahibi kimselerin malullük durumlarının tesbitinde, kurum sağlık tesisleri sağlık kurullarınca verilecek raporlarda belirtilen hastalık ve arızaların esas tutulacağı, raporları yeterli görülmeyen ilgililerin kurumca yeniden muayene ettirilebileceği, ilgililerin durumlarının tesbitinde son muayene raporunun esas tutulacağı, yukarıda belirtilen raporlar üzerine, kurumca verilen karara ilgililer tarafından itiraz edilirse, durumun Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nca karara bağlanacağı hükmü öngörülmüştür. İlgililerce Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu kararına itiraz olunması halinde de, Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesi giderek Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak raporlar ile maluliyet oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerektiği açık olup, Dairemizin giderek Yartıgay'ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.( H.G.K'nun 5.2.2003 gün ve 2003/21-23 esas, 56 Karar sayılı kararı).
Somut olayda, SSK Aylık/Gelir bağlama kararında %57 sürekli iş göremezlik oranı, Adli Tıp Kurumu’nun 29.05.2002 tarihli raporunda ise % 49 sürekli iş göremezlik oranı belirlenmiştir. Davalı M.İnşaat San ve Tic. Ltd Şti. vekili S SK tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranına 11.09.2001 tarihli cevap dilekçesi ile itiraz etmiştir. Mahkemece, bu itiraz üzerine 506 sayılı yasanın 109 maddesi düzenlemesine göre Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kuruludan rapor alınması gerekirken Adli Tıp Kurumu 3 İhtisas Dairesinden rapor alınarak tespit edilen % 49 sürekli iş göremezlik oranına göre davacının maddi zararı hesaplanmış ve davacıya % 57 sürekli iş göremezlik oranına göre bağlanan gelirin peşin sermaye değeri hesaplanan bu zarardan indirilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Yapılacak iş, Davalının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin itirazı nedeni ile Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu Başkanlığı’ndan rapor almak, raporlar arasında çelişki bulunması halinde Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak rapor ile maluliyet oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmektir. Tespit edilen sürekli iş göremezlik oranına göre davacının maddi tazminatını bilirkişi aracılığı ile tespit edip, Kurum tarafından hüküm tarihine en yakın tarihe göre hesaplanan peşin sermaye değerini zarardan indirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.
Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların ve davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.