MAHKEMESİ : Konya 2. İş Mahkemesi
TARİHİ : 10/02/2009
NUMARASI : 2008/27-2009/44
Davacı, işe giriş bildirgesindeki sigortalılık başlangıç tarihinin 01.12.1982 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.
Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.12.1982 olduğunun tesbitini istemiştir.
Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve incelemeyle varılmıştır.
Davacıya ait 01.12.1982 tarihli işe giriş bildirgesinin davalı Kuruma 24.02.1983 tarihinde verildiği, işyerinin 05.12.1982 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı ve dönem bordrolarının Kuruma verilmediği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.
Gerçekten; 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresi içerisinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alınmış olduğunu gösterirse de fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez. Sigortalılıktan söz edebilmek için, çalışmanın varlığı, Yargıtay uygulamasında 506 sayılı Yasanın 79/8. maddesine dayalı sigortalılığın tespiti davaları yönünden kabul edilen ilkelere uygun biçimde belirlenmelidir. Zira, sigortalılığın başlangıcına yönelik her dava sigortalılığın tespiti istemini de içerir. Aksine düşünce, özellikle yaşlılık aylığının kabulü için öngörülen sigortalılık süresi yönünden çalışanlar ile çalışmayanlar arasında adaletsiz ve haksız bir durum yaratır. Bu nedenle, işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yasal diğer belgelerin bulunmadığı durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.
Somut olaya gelince; mahkemece eksik araştırma ve incelemeyle sonuca gidildiği ortadadır. Gerçekten 01.12.1982 tarihli işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettirildiği açıktır. İşyerinin 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı 05.12.1982 tarihinden önce de faal olup olmadığı ilgili Vergi Dairesinden araştırılmamıştır. İşyeri ruhsatı var ise ne zaman verildiği, 01.12.1982 tarihli işe giriş bildirgesindeki davacıya ait sigorta sicil numarasının hangi yıla ait serilerden olduğu araştırılarak ve komşu işyeri saptanamadığına göre ihtilaflı dönemde benzer işi yapan işyerinde çalışan ve davacının çalışmasını bilen tanıklar re'sen dinlenerek bir sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy