Davacı ... vekili Avukat ... ile davalı ... San.Tic.A.Ş. vekili Avukat ... aralarındaki tazminat davası hakkında ... 2. İş Mahkemesinden verilen 9.2.2010 gün ve 28-50 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
K A R A R
Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 48. maddesi 2. cümlesi uyarınca, aynı mahkemede görülmekte olan davalar yönünden verilen birleştirme ve ayırma hususundaki kararlar hakkında ancak asıl hükümle birlikte temyiz yoluna gidilebilir. Öte yandan, 14.02.1992 gün ve 3/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre de, bir yargı çevresi içinde kurulmuş bulunan aynı düzeyde birden fazla mahkeme, davaların birleştirilmesi açısından aynı mahkeme sayılacaklardır.
Somut olayda, temyize konu dava ile ... 13. İş Mahkemesi’nin 2007/923 Esas Sayılı davasının birleştirilmesine karar verilmiş ve bu birleştirme kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir. Bu halde, aynı mahkemedeki davaların birleştirilmesi kararı nihai karar olmadığından ve yalnız başına temyiz edilemeyeceğinden, 01.06.1990 gün ve E:1989/03, K:1990/04 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak davalının temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy