MAHKEMESİ:İş Mahkemesi
Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.
Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
K A R A R
Dava, 25.09.2006 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece, davacının maddi zararları SGK'ca karşılandığından maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebi yönünden davanın ... yönünden kabulü, diğer davalılar yönünden kusur oranı göz önünde bulundurularak sübut bulmayan davanın reddi ile, 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ten alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden, iş kazasına maruz kalan davalı ... ( ...) Oto Yan San. Ltd. Şti. işçisi ...'nın olay günü gece vardiyasından çıkıp davalı ...'e ait servis aracındayken ve servis aracı Davalı ...'in sevk ve idaresindeyken geçirilen kaza sonucu sürekli işgörmezliğe uğradığı, davalı r ...(...) Oto Yan San. Ltd. Şti.nin işçi taşıma işini ... Turizm Taş. Ltd. Şti.'ye verdiği ve olay günü davacı işçiyi taşıyan davalı ...'in Sevk ve idaresindeki 16 ES 0382 plaka sayılı aracın malikinin davalı ... olduğu anlaşılmaktadır.
Davalı ... (...) Oto Yan San. Ltd. Şti.nin ve yine davalı ...'in kusursuz oldukları gerekçesiyle tazminattan sorumlu olmadıklarına ilişkin değerlendirme isabetli değildir. Zira işçi taşıma işi davalı ... (...) Oto Yan San. Ltd. Şti.nin kendi işi olması nedeniyle asıl işveren konumundadır, bu nedenle kusuru bulunmasa bile bu zarardan sorumludur. Yine davalı ... 16 ES 0382 plaka sayılı aracın maliki ve işleteni konumundadır, 2918 sayılı KTK'nın 85. maddesinde araç maliki ve işletenin sorumluluğu düzenlenmiştir, bu halde araç maliki ve işletenin sorumluluğu kusura dayalı sorumluluk olmayıp işletenin sürücüsünün zarar doğurucu eyleminden sorumlu olacağı ortadadır. Bu nedenle bu davalılar yönünden davanın reddi yerinde değildir.
Kabule göre ise;
Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.
Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )
Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 10.000,00 TL manevi tazminat azdır.
Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.